İnsanlık; ömrünü, ezilenlerin ve emekçilerin onurlu bir hayat sürmeleri hedefine adamış yiğit bir evladını kaybetti. Ermeni halkının yaşadığı trajedinin ve Türkiye halkının içinde bulunduğu travmanın bilincinde olarak, bu ülkenin topraklarında yaşayan herkese “tarihle yüzleşme” cesaretini vermeyi hedef edinmiş bir aydınını kaybetti.
 

Ve bu ülke, özgür ve demokratik bir ortamda, halkların birarada yaşama imkânına kurşun sıkıldığına şahit oldu.

Hrant Dink’siz bir Türkiye artık daha fakir, daha çorak. Bugün Hrant’ın mücadelesine, değerlerine sahip çıkmak, bu topraklarda onurlu insanlar olarak yaşamanın şartı haline gelmiştir.

Hrant’ın katledilmesinden, ona kurşun sıkanlar kadar, Ermeni tehcirine dair her tartışmayı vatan hainliği olarak gösterenler, solculuğu milliyetçi-ırkçı-şoven histerinin içinden yapma küstahlığını ve gafletini gösterenler, farklı olana karşı hoşgörüsüzlüğü ve linç kültürünü yaygınlaştıranlar da sorumludurlar.

 “Türkiye’ye çalışmaya gelen 70 bin Ermeni’yi de sürelim, bu dertten kurtuluruz” demek;demokratik{} değerlere bağlı gibi gözüküp, 301. maddeyi kılıç gibi sallamak; yıllardır üstü örtülen gerçekleri açığa çıkarma yoluna baş koymuş insanlara “ajan-provokatör-vatan haini” sıfatını yapıştırmak; düşünen, düşündüğünü insanlarla paylaşan, onurlu ve başı dik bir hayat sürenlere düşmanlık etmek; aldığı tehditler bilinmesine ve hatta bizzat kendisinin gazetesindeki köşesinde yazmasına rağmen önlem almak için kılını bile kıpırdatmamak,Hrant’ın katledilmesine varan sonuçları hazırlamaktır.

Her şey olup bittikten sonra, TV ekranlarında “sıkılan kurşun, Türkiye halkına sıkılmıştır” diyenler suçlarını örtbas etme telaşına düşmesinler. Eğer kaldıysa, vicdan ve onurlarına sığınarak düşünsünler. O da kalmadıysa en azından sussunlar. Tarih önünde “insan sayılmak” için.